در سر آن لعل و مروارید رفت

دل چو آرام دل خود بازیافت

یک نفس با من نیارامید رفت

چون لب و دندان دلدارم بدید

دل ز جان و تن کنون دل برگرفت

از بد و نیک جهان ببرید رفت

عشق می ورزید دایم، لاجرم