خوش سخنی داشتم، با دل پردرد خویش

غم چه کند در دلی کان همه سودا گرفت؟

دیده گریان مگر بر جگر آبی زند؟

کاتش سودای او در دل شیدا گرفت

لشکر هجران بتاخت در سر من تا گرفت

دین و دل و هوش من هر سه به تاراج برد

جان و تن و هرچه بود جمله به یغما گرفت