دیده ام بی ضیا و نور افتاد

ماتم خویشتن همی دارد

چون مصیبت زده، ز سور افتاد

چون ز خاک در تو سرمه نیافت

جان که یک ذره انده تو بیافت

در طربخانه سرور افتاد

از بهشت رخ تو بی خبر است