جان که یک ذره انده تو بیافت

چون مصیبت زده، ز سور افتاد

چون ز خاک در تو سرمه نیافت

دیده ام بی ضیا و نور افتاد

در طربخانه سرور افتاد

از بهشت رخ تو بی خبر است

تن که در آرزوی حور افتاد