در طربخانه سرور افتاد

چون ز خاک در تو سرمه نیافت

دیده ام بی ضیا و نور افتاد

جان که یک ذره انده تو بیافت

از بهشت رخ تو بی خبر است

تن که در آرزوی حور افتاد

چون عراقی نیافت راه به تو