تا تو را در دل هوای جان بود

برکهی کوه گران نتوان نهاد

شب در دل می زدم، مهر تو گفت:

زود پابر آسمان نتوان نهاد

پای بر آب روان نتوان نهاد

تات وجهی روشن است، این هفت خوان

پیش تو بس، هشت خوان نتوان نهاد