باشد که چو روز آید بروی گذرت افتد

هر شب دل پر خونم بر خاک درت افتد

زیبد که ز درگاهت نومید نگردد باز

آن کس که به امیدی بر خاک درت افتد

آیم به درت افتم، تا جور کنی کمتر