کو دام سر زلفش؟ تا صید کند دل را

از غایت تنگ آمد کین بار نمی گنجد

کو جام می عشقش؟ تا مست شوم زیراک:

در بزم وصال او هشیار نمی گنجد

کاندر خم زلف او دلدار نمی گنجد

چون طره برافشاند این روی بپوشاند

جایی که یقین آید پندار نمی گنجد