لب شیرین تو گفتا: ز من پرس

غمت را هر شبی مهمان که دارد؟

دل من با خیالت دوش می گفت:

که این درد مرا درمان که دارد؟

که من با تو بگویم: کان که دارد؟

مرا گفتی که: فردا روز وصل است

امید زیستن چندان که دارد؟