زواره نخستین دمی درکشید

دگر جام بر دست بهمن نهاد

که برگیر ازان کس که خواهی تو یاد

بترسید بهمن ز جام نبید

بدو گفت کای بچه شهریار

به تو شاد بادا می و میگسار

ازو بستد آن جام بهمن به چنگ