نگوید: چون شد آخر آن دل بیمار چتوان کرد؟

من رنجور را یک دم نپرسد یار چتوان کرد؟

تنم از رنج بگدازد، دلم از غم به جان آرد

چنین است، ای مسلمانان مرا غمخوار چتوان کرد؟

ز داروخانه لطفش چو دارو جان نمی یابد