بگوی تا نکند زلف تو پریشانی

که این متاع بر آن رخ نثار نتوان کرد

بلا به پیش خیالش شبی همی گفتم

که : دشمنی همه با دوستدار نتوان کرد

که بیش ازین دل ما بی قرار نتوان کرد

به تیغ غمزه خون خوار، جان مجروحم

هزار بار، به روزی فگار نتوان کرد