چو عشقش روی بنماید خرد ناچار برخیزد

وگر غمزه اش کمین سازد دل از جان دست بفشاند

وگر زلفش برآشوبد ز جان زنهار برخیزد

چو رویش پرده بگشاید که و صحرا به رقص آید

صبا گر از سر زلفش به گورستان برد بویی

ز هر گوری دو صد بی دل ز بوی یار برخیزد

نسیم زلفش ار ناگه به ترکستان گذر سازد