آیا بود آنکه بی دلی را

جز رحمت تو که ام رهاند؟

بنمای رخت به دردمندی

تا بر سر کوت جان فشاند

لطف تو به کام دل رساند؟

افتادم بر در قبولت

امید که از درم نراند