از روی جهان زلف شب تار گشادند

بنگر که: دو صد مهر به یک ذره نمودند

از یک سر مویی که ز رخسار گشادند

تا باز گشادند سر زلف ز رخسار

تا مهر گیاهی ز گل تیره برآید

بر روی زمین چشمه انوار گشادند

تا لاله رخی در چمن آید به تماشا