بسا که بر دلم از غمزه ترکتاز کند

چو چشم مست تو آغاز کبر و ناز کند

مرا مکش، که نیاز منت بکار آید

چو من نمانم حسن تو با که ناز کند؟

مرا به دست سر زلف خویش باز مده