مگر خورشید از روزن برآید

به نقد این لحظه جانی میکن ای دل

شب هجر است، تا فردا چه زاید؟

مگر روشن شود صبح امیدم

دلم را از غم جان وا رهاند

مر از من زمانی در رباید

عراقی، بر درش امید در بند