تو آن کن که از پادشاهان سزاست

که من خود یکی مایه ام در ستیز

ندیدست کس بند بر پای من

نه بگرفت پیل ژیان جای من

مگرد از پی آنک آن نارواست

به مردی ز دل دور کن خشم و کین

جهان را به چشم جوانی مبین