تا خود از درگه تقدیر چه فرمان آید

بلبل آسا همه شب تا به سحر ناله زنم

بو که بویی به مشامم ز گلستان آید

او چه خواهد؟ که همی با وطن آید، لیکن

به عراق ار نرسد باز عراقی چه عجب!

که نه هر خار و خسی لایق بستان آید