به دل خرمی دار و بگذر ز رود

مگرد از پی آنک آن نارواست

به مردی ز دل دور کن خشم و کین

جهان را به چشم جوانی مبین

ترا باد از پاک یزدان درود

گرامی کن ایوان ما را به سور

مباش از پرستنده خویش دور