گرامی کن ایوان ما را به سور

جهان را به چشم جوانی مبین

به دل خرمی دار و بگذر ز رود

ترا باد از پاک یزدان درود

مباش از پرستنده خویش دور

چنان چون بدم کهتر کیقباد

کنون از تو دارم دل و مغز شاد