چو آیی به ایوان من با سپاه

مباش از پرستنده خویش دور

چنان چون بدم کهتر کیقباد

کنون از تو دارم دل و مغز شاد

هم ایدر به شادی بباشی دو ماه

برآساید از رنج مرد و ستور

دل دشمنان گردد از رشک کور