به وقت شام، بیا تا قضای صبح کنیم

که آفتاب برآید ز جام، باده بیار

درین مقام که خونم حلال می داری

مدار خون صراحی حرام، باده بیار

اگر چه صبح خوش آید، به شام باده بیار

نمی پزد تف غم آرزوی خام مرا

برای پختن سودای خام باده بیار