منم کنون و یکی نیم جان رسیده به لب

اگر چه صبح خوش آید، به شام باده بیار

نمی پزد تف غم آرزوی خام مرا

برای پختن سودای خام باده بیار

همی دهم به تو، بستان تمام، باده بیار

به مستی از لب تو می توان ستد بوسی

مگر رسم ز لب تو به کام، باده بیار