عراقی را به خود بگذار و بی خود در خرابات آی

ازین رندی و قلاشی شوی بیزار اولی تر

نهان از چشم خود ساقی مرا گفتا: فلان، می خور

که عاشق در همه حالی چو من می خوار اولی تر

که این جا یک خراباتی ز صد دین دار اولی تر