چاره کن، جانا، که شد در دست هجرانت اسیر

مانده در تیه فراقم، رهنمایا، ره نمای

غرقه دریای هجرم، دستگیرا، دست گیر

در دل زارم نظر کن، کز غمت آمد به جان

سوی من بنگر، که عمری بر امید یک نظر

مانده ام چون خاک بر خاک درت خوار و حقیر

از تو بو نایافته، نه راحتی دیده ز عمر