دلی دارم، مسلمانان، چو زلف یار سودایی

تماشا می کند هر دم دلم در باغ رخسارش

به کام دل همی نوشد می لعل شکر بارش

همه در بند آن باشد که گردد گرد رخسارش

چه خوش باشد دل آن لحظه! که در باغ جمال او

گهی گل چیند از رویش، گهی شکر ز گفتارش