که در بهشت نیارد به هوش رضوانش

تبسم لب ساقی خوش است و خوشتر از آن

خرابیی که کند باز چشم فتانش

به یک کرشمه چنان مست کرد جان مرا

خوشا شراب و خوشا ساقی و خوشا بزمی

که غمزه خوش ساقی بود خمستانش!

ازین شراب که یک قطره بیش نیست که تو