زمینیان همه دامن کشند بر افلاک

گر آفتاب رخت سایه افکند بر خاک

به من نگر، که به من ظاهر است حسن رخت

شعاع خور ننماید، اگر نباشد خاک

دل من آینه توست، پاک می دارش