که روی پاک نماید، بود چو آینه پاک

به من نگر، که به من ظاهر است حسن رخت

شعاع خور ننماید، اگر نباشد خاک

دل من آینه توست، پاک می دارش

لبت تو بر لب من نه، ببار و بوسه بده

چو جان من به لب آمد چه می کنم تریاک؟

به تیر غمزه مرا می زنی و می ترسم