مرا به زیور هستی خود بیارایی

که بر تو آید تیری که می زنی بی باک

برای صورت خود سوی من نگاه کنی

برای آنکه به من حسن خود کنی ادراک

و گرنه سوی عدم نظر کنی؟حاشاک

اگر نبودی بر من لباس هستی تو

ز بی نیازی تو کردمی گریبان چاک