کان بهشت آراستند، اعنی سرابستان دل

خود دو عالم در محیط دل کم از یک شبنم است

کی پدید آید نمی در بحر بی پایان دل؟

از بهشت و زینت او در جهان رنگی بود

بر بساط دل سماط عیش گستردند، لیک

در جهان صاحبدلی کو تا شود مهمان دل؟

حیف نبود در جهان خوانی چنین آراسته