درآ شاد از درم خندان که در پایت فشانم جان

اگر فرصت دهد، جانا، فراقت روزکی چندم

زمانی با تو بنشینم، دمی در روی تو خندم

مدارم بیش ازین گریان، بیا، کت آرزومندم

چو با خود خوش نمی باشم، بیا ، تا با تو خوش باشم

چو مهر از خویش ببریدم، بیا، تا با تو پیوندم