کین خسته چند نالد هر شب بر آستانم؟

دارم بسی شکایت چون نشنوی چه گویم؟

بیهوده قصه خود در پیش تو چه خوانم؟

گیرم که من نگویم لطف تو خود نگوید:

ای بخت خفته، برخیز، تا حال من ببینی

وی عمر رفته، بازآ، تا بشنوی فغانم

ای دوست گاهگاهی میکن به من نگاهی