وز محنت فراقش یک لحظه وارهانم

زان دم که دور ماندم از درگهت نگفتی:

کاخر شکسته ای بد، روزی بر آستانم

هرگز نگفتی، ای جان، کان خسته را بپرسم

اکنون سزد ، نگارا، گر حال من بپرسی

یادم کنی، که این دم دور از تو ناتوانم

بر دست باد کویت بوی خودت فرستی