باری، عراقی این دم بس ناخوش است و در هم

یادم کنی، که این دم دور از تو ناتوانم

بر دست باد کویت بوی خودت فرستی

تا بوی جان فزایت زنده کند روانم

حال دلش دگر دم، تا چون شود، چه دانم؟