بلا به پیش خیال تو گفت دوش دل من

جفات تا به من غمزده چه کرد؟ چه دانم؟

ببرد این دل و اندر میان بحر غم افگند

سپرد آن به کف صد بلا و رنج روانم

که: پای پیشترک نه، ز خویشتن برهانم

ز گوشه ای غم تو گفت: می خورم غم کارت

ز جانبی ستمت گفت: غم مخور که در آنم