زین بخت خفته را دمی از خواب برکنیم

تا چند چاشت ما همه از خوان غم بود؟

تا کی وجوه شام ز خون جگر کنیم؟

آهی برآوریم، سحرگه، ز سوز دل

زاری کنان به درگه دلدار خود رویم

نعره زنان به پیش سرایش گذر کنیم

باشد که یک نفس نظری سوی ما کند