تو آن کن که بر یابی از روزگار

نپیچم روان آشکار و نهان

به زابل نفرمود ما را درنگ

نه با نامداران این بوم جنگ

بران رو که فرمان دهد شهریار

تو خود بند بر پای نه بی درنگ

نباشد ز بند شهنشاه ننگ