بر در امیدت افتادم، تو دان

سالها جستم، ندیدم روی تو

از طلب اکنون به استادم، تو دان

چون نیم نومید ز امید بهی

گر کسی حالم نداند، گو: مدان

از همه عالم چو آزادم، تو دان

می گدازد تابش هجرت مرا