گر ز نام من همی ننگ آیدت

از همه عالم چو آزادم، تو دان

می گدازد تابش هجرت مرا

بر یخ است ای دوست، بنیادم، تو دان

خود مبر نامم، که من بادم، تو دان

ور همی دانی که شادم ز اندهت

هم به اندوهی بکن شادم، تو دان