خار غم در جان شکست، اکنون تو دان

نیک نومیدم ز امید بهی

حالم از بد بدتر است، اکنون تو دان

از گل شادی ندیدم رنگ و بوی

چون عراقی را ندادی ره به خود

گمرهی شد خودپرست، اکنون تو دان