و آب حیوان رایگان در جوی تو

فرخ آن بی دل، که یابد هر سحر

از گل گلزار عالم بوی تو

حیف نبود ما چنین تشنه جگر؟

دل گرفتار کمند زلف تو

جان شکار غمزه جادوی تو

غمزه خونخوار تو کرد آنچه کرد