خواهی چو صبح سر ز گریبان برآوری

خوشبو نشد نسیم گلستان صبحگاه

تا ز آتش فراق دل عاشقی نسوخت

خوشبو کند بخور تو ایوان صبحگاه

کوته مکن دو دست ز دامان صبحگاه

باشد که قلب ناسره تو سره شود

می سنج نقد خویش به میزان صبحگاه