بیرون شود، چو عنقا، از خانه سوی صحرا

بنما مقامری را، راه قمارخانه

تا بشکند چو توبه، هر بت که می پرستید

تا جان نهد چو جرعه، شکرانه در میانه

پرواز گیرد از خود، بگذارد آشیانه

فارغ شود ز هستی وز خویشتن پرستی

بر هم زند ز مستی نیک و بد زمانه