شدی با آشیان و آرمیدی

چو عنقا، تا به چنگ آری مرا باز

ورای هر دو عالم می پریدی

مرا چون صید خود کردی، به آخر

تو با من آن زمان پیوستی، ای جان

که بر قدم لباس خود بریدی

از آن دم بازگشتی عاشق من