در بندگی تو روزگاری

نومید چگونه باز گردد

از درگه تو امیدواری؟

یاد آر ز من، که بودم آخر

چون از تو جدا فکندم ایام

ناکام شدم به هر دیاری

بی روی تو هر گلی که دیدم