اگر مشتاق جانانی چو مردی زیستی جاوید

که چون دونان درین عالم ز بهر یک دو نان میری

به نوعی زندگانی کن که راحت یابی از مردن

ببین چون می زیی امروز، فردا آن چنان میری

و گر عشقی دگر داری ندانم تا چسان میری؟

بدو گر زنده ای، یابی ز مرگ آسایش کلی

و گر زنده به جانی تو، ضرورت جان کنان میری