ز رخ نقاب برانداز، گو: بسوز جهان

که جان جمله جهان ز انتظار بگدازی

نقاب روی تو، جانا، منم که چون گویم:

رخ از نقاب برافگن، مرا براندازی

که شمع روشنی آنگه دهد که بگدازی

عجب تر آنکه جهان را ز تو برون انداخت

به صد زبان و تو با وی هنوز دمسازی