عراقی، بس عجب نبود که اندر من بود حیران

بهشت آنگاه خوش باشد که تو رضوان من باشی

فلک پیشم زمین بوسد، چو من خاک درت بوسم

ملک پیشم کمر بندد، چو تو سلطان من باشی

چو خود را بنگری در من، تو هم حیران من باشی